Misja Domu : JESTEM U SIEBIE

Podstawowym zadaniem Domu jest zapewnienie całodobowej opieki jego mieszkańcom. Opieka ta polega na świadczeniu określonych usług bytowych, opiekuńczych i wspomagających. Zaspokajając najbardziej podstawowe potrzeby człowieka, zapewniając mu miejsce zamieszkania, pożywienie, odzież, pomoc medyczną, a także poczucie elementarnego bezpieczeństwa socjalnego, taka instytucja jak dom pomocy społecznej, czyni to w sposób odbiegający od sposobu ich realizacji w warunkach samodzielnego życia w gospodarstwach domowych. Zasadnicza różnica polega na wielu skomplikowanych, niekiedy ukrytych, nieuświadomionych, formach i mechanizmach zależności mieszkańca od instytucji i jej przedstawicieli personelu. Taka sytuacja prowadzi często do standaryzacji sposobów ich zaspokajania, co z kolei może doprowadzić do uprzedmiotowienia i wyobcowania mieszkańców.

Aby uniknąć efektu ''instytucjonalizacji'' realizujemy program:
JESTEM U SIEBIE

Podejmowane działania podkreślają wolność osobistą i samodzielność mieszkańców. Teren Domu nie jest terenem zamkniętym bramy i bramki parku cały dzień są otwarte. Mieszkańcy utrzymują liczne kontakty z mieszkańcami wioski Owczary, zwłaszcza z rodzinami pracowników i byłych pracowników po prostu z sąsiadami. Podejmowane od wielu lat działania integracyjne spowodowały, że dawny ''zakład dla chorych'' postrzegany jest obecnie przez sąsiadów jako zwykły dom. Mieszkańcy Domu biorą aktywny udział w życiu społecznym i kulturalnym lokalnej społeczności. Podczas organizowanych przez Gminę imprez kulturalnych mieszkańcy Domu prezentują swój dorobek artystyczny mocno sygnalizując swoją obecność na tym terenie.
Szczególnym miejscem spotkań integracyjnych jest kaplica, która powstała na terenie Domu w 1992 r. Służy nie tylko mieszkańcom Domu, ale także mieszkańcom wioski (na terenie Owczar nie ma kościoła). W parku odbywają się otwarte imprezy kulturalne (plenery artystyczne, zabawy, spotkania rekreacyjno sportowe itp.), w których wspólnie z mieszkańcami Domu biorą udział mieszkańcy innych DPSów, uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej, Środowiskowych Domów Samopomocy, a także młodzież ze szkoły w Owczarach i innych szkól z terenu Krakowa.

Działania na rzecz mieszkańców Domu opieramy na podstawowych zasadach rehabilitacji psychiatrycznej. Zasady o których mowa, to:

  • zasada partnerstwa polegająca na poszanowaniu praw indywidualności mieszkańca, zdobycie jego zaufania , akceptacji przez niego programu wspierania i współpraca,

  • zasada wielostronności oddziaływań oznaczająca potrzebę jednoczesnego oddziaływania w różnych sferach życia codziennego, wymagająca ścisłej współpracy wielospecjalistycznego zespołu, dobrej znajomości problemów mieszkańca, a także środowiska domu pomocy społecznej,

  • zasada stopniowania trudności w sytuacji zaostrzonego stanu chorobowego często zachodzi konieczność niemal całkowitego zastępowania mieszkańca w jego decyzjach i aktywności życiowej i odwrotnie, w okresach długotrwałej remisji należy stosować takie formy pomocy, które dają podopiecznemu prawie pełną możliwość samodzielności,

  • zasada powtarzalności oddziaływań u wielu chorych psychicznie występują co pewien czas rzuty choroby, w czasie których wymagają oni niejednokrotnie parotygodniowego lub nawet kilkumiesięcznego intensywnego leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Po powrocie ze szpitala do domu pomocy społecznej nierzadko zdarza się, że postępowanie rehabilitacyjne u tego podopiecznego trzeba cierpliwie powtarzać od początku,

  • zasada zgodności psychosocjalnych i biologicznych metod oddziaływania niezbędne jest, aby każdy, kto prowadzi z podopiecznymi zajęcia aktywizujące, znał dokładnie rodzaj i dawki przyjmowanych przez niego leków psychotropowych, objawy niepożądane leku i ogólną wydolność chorego. Bez tych wiadomości łatwo, w stosowaniu różnych form aktywizacji, przekroczyć bezpieczną granicę obciążenia wysiłkiem fizycznym.

  • zasada optymalnej stymulacji dla chorych psychicznie szkodliwe są zarówno takie warunki, które nie dostarczają dostatecznej ilości wrażeń i stymulujących do działania sytuacji społecznych, jak i nadmierna stymulacja, konieczność sprostania zbyt trudnym lub zbyt licznym zadaniom. Stopniowy powrót chorego psychicznie do możliwie samodzielnego życia powinien zatem prowadzić krok po kroku wąską ścieżką między dwoma niebezpieczeństwami: niedostatecznej i nadmiernej stymulacji.